Die Schrift des Henricus Bodo 103
Sepe illuc Clusam adveniens ordinande cuiuspiam rei causa ut fratres et Scivit
et vidit vestitu egere, exutus suis vestibus nudos vestivit cooperiens? se qualiter
poterat necessario retentis. Porro autem ipsum monasterium Bursfeldense non
minus deforme et inutile quam Cluse repererat? tam in personis quam in bonis.
Nam ipsum cenobii oratorium in animalium stabulum pene versum horridum
aspectum sui prebuit intrantibus. Sed dei bona manus viro collaborabat qua
dirigente vir fuit in cunctis prospere agens et pro virili ut ad regulam quam pro-
fessi fuerant, viverent fratres invigilavit.
Caput 6.
Qualiter divina virtus viro providit adjutores ad tantum nego-
tium expeditissimos.
Non pretereundum silentio quod divina providentia ceptis viri affuit et divino
favore ubique prosequebatur. Postea enim quam venerabilis pater Johannes
Munden pro virili sua®* monasteriorum incubuit reformationi, admirabilis deus
non secus atque viri laboribus opem laturus, quinque illi viros gratia sua attactos,
destinare curavit viros inquam et nomine et dignitate claros, artium magisterio
promotos liberalium, quos si tempora moresque fratrum aspexeris non nisi dei
gratia et id quidem speciali monachatum appetivisse judicabis. Tempus erat
perinde paupertatis extreme, vita non satis professioni congrua et consona et
tamen | (fol. 47 col. b) illius qui spiritales dat esse homines gratia ab alto digni-
tatis ad extremum usque humilitatis descenderunt adeoque brevissimo in tempore
spirituali* vite animum dederunt, ut summa veneratione digni® et cenobialis con-
versationis magistri evaserint quin et illis cenobium ingredientibus ipse deus pariter
cum illis ingressus palam omnibus sit factum. Licet enim inopia monasteria ob
fratrum incuriam (et verius ut loquar) utpote illorum vitam aversantis propter ordi-
nationem affligeret ac validissime premeret, brevi tamen dei presentia® dum vita
fuisset mutata, rerum profligata inopia, abundare ceperunt adeo ut mensis fratrum
quicquid ad bene religioseque prandendum vel cenandum accomodum foret, omnino
videretur adesse superque abundare. Et ut quam deus abundanter ipsam refor-
mationem colentibus annonam administraverit, incompertum tibi non sit, audi
quod subiiciendum duxi. Viri illi quorum memini cum una dierum accumberent
inter edendum secum ut erat rem cogitantes (quam oculis quoque videbant)
corde conpuncti lacrimas ubertim fuderunt. Super quo cum ab eo qui viris datus
fuit secundum regulam magister illos interrogasset et? lachrimarum causam
suscitaretur ab illis. Nos dixerunt (pater chare) ad penitentiam venimus agendam,
nos eos quos?® aliquando habuimus ministros abiecimus, venimusque cristi domini
nostri exemplo non ministrari sed ministrare, rem nobis (ut videmus) in contrarium
deus vertit. Ad opulentas sedemus mensas, preter nostram curam cibi mensis in-
feruntur et super hec et® nobis multo meliores sese humiliantes serviunt ut videamur
atque simus etiam claris dominis securiores et ne dixerimus opulentiores. | (fol. 4v
col. a).
Caput 7.
De cenobii Reynhusensis reformatione.
[Hjec dum sic agerentur viri bene de ordine mereri cupientis foto adnisu etiam
in aliorum monasteriorum reformationem animus deo devotus ferebatur. Preterque
cessationem cogitavit quonam modo pene jam mortuos male consuetudinis peste
ı B: operiens. ? C:; rpoterit. 3 B: suo. 4 C: spirituale,
5 C: digne. 5 B: providentia. 7 C: om. 8 C: quo. ® B: om.
